Dag lieve allemaaltjes :-))))),
Het is alweer veel te lang geleden dat ik wat had geschreven en ik vond dat
het nu wel weer eens tijd werd om wat van mijn persoontje te laten horen.
Het gaat best wel goed met me. Natuurlijk heb ik nog steeds momenten dat ik
stevig kan balen en dat er weer dingen gebeuren die ik niet goed heb
voorzien maar de dipperiode en de periode dat ik eigenlijk dagelijks wel een
jankbui had is voorbij.
Een crisis, die bij mij van oktober tot en met december duurde, is eigenlijk
een hele leerzame periode want je zit op de bodem van de put en anderen
trekken je eruit maar je zit daar omdat er dan hoognodig dingen eens anders
moeten. Dat is dus het positieve van een crisis.
Met mijn familie heb ik helaas geen goede band en ik ervaar zeer weinig
begrip en steun. Maar het interesseert me ook niet meer zo, ik relativeer
meer en ik haal mijn steun dan wel ergens anders vandaan. Ik neem afstand en
tijd en ruimte als mij dat goedkomt en hoor ook geen verhalen meer aan die
ik op dat moment niet aan wil horen. Als de ander gaat sputteren, dan is dat
zijn probleem. En dat is weer het positieve van een crisis en een ongeluk;
ik moet zo zuinig zijn op mezelf en de energie die tot mijn beschikking
staat, dat ik niet meer oeverloos maar inschikkelijk ben. Ik trek dus mijn
grenzen kort.
Met mijn maatje gaat het gelukkig wat beter alhoewel hij ook op z'n tellen
moet letten en 3 keer per week revalideert. Ik kan meer relativeren en ben
blij dat hij door het ergste heen is en voor de rest is het aan hem om op
zichzelf te passen en als hij dat niet doet, dan is het zijn probleem. Ik
kan en moet op mijn eigen gezondheid en welzijn letten en daar stel ik mijn
prioriteiten in.
Mijn kennissenkring is weer ietsje kleiner; een 'vriendin' die alleen en
uitsluitend maar over zichzelf praat en haar lease-auto, haar carriere, haar
kleine probleempjes van alledag. Ze vraagt even snel hoe het is, kan
nauwelijks wachten tot ik uitgeluld ben en vervolgens hoor ik alleen maar;
ik dit en ik dat. Ik doe nog geen eens moeite meer om zelf wat te vertellen,
ze ratelt toch aan een stuk door.
En ze merkt geloof ik niet eens dat ik niet meer aan het gesprek deelneem
Ook bij kontakten die van 1 kant komen ben ik rigoreus geworden. Ik wil
iemand wel een tijdje achterna bellen maar dan houdt het echt op voor me.
Hoe ziek je ook bent, hoe zwaar het ook kan zijn, je kan altijd wel eens in
de 2 weken ofzo ergens 5 minuten vrij maken om een ander aandacht te geven.
Of ben ik nu zo'n muts daarin? Ik ben liever helemaal alleen dan contacten
die van 1 kant komen, of als ze je nodig hebben. Gelukkig heb ik ook een
paar goede vriendinnen hoor en een 2 weken geleden ben ik uit logeren
geweest in de middle of nowhere :-))) maar het was keigezellig en zeer zeker
voor herhaling vatbaar. Binnenkort ga ik een weekend naar een vriendin in
Drenthe die pas uit Rotterdam is verhuisd, gelukkig komt ze me halen want
met openbaar vervoer is een ramp.
Wat mijn werk betreft krijg ik steeds meer het gevoel dat ik als persoon, en
door de veranderingen in mij als persoon door het ongeluk, er niet meer pas.
Ik zou aan het werk gaan maar kwakkel nog steeds dus dat moet nog komen. Ik
ga het wel even doen al was het alleen maar om mijn goede wil te tonen. En
misschien valt het dan wel 100% mee. Maar eigenlijk wil ik wel werken maar
wel in een eigen toko. Ik heb begrepen dat het Uszo je begeleidt met
integratie naar werk en desnoods naar een eigen zaak maar hoe krijg ik dit
voor elkaar? En probeert het Uszo je niet toch bij de oude werkgever te
laten werken?
In de afgelopen tijd ben ik bezig geweest met veel dingen. Ik volgde een
cursus parapsychologie en heb tegen betaling extra correctierecht gekregen
voor 6 maanden. Helaas heb ik nog 8 maanden liggen dus het tempo zit er een
beetje op. Daarnaast doe ik trouw mijn cursus Natuurlijke Geneeswijzen en
teken en schilder ik veel waarbij ik al met al 4-5 uur per dag zoet ben.
Maar het is echt een hobby voor me naast dat natuurlijke geneeswijzen ook
heel nuttig is.
Ik ben bezig met inschrijven voor een andere woning. Ik wil weg uit de
Randstad, richting Oudenbosch, Wouw, Roosendaal en Nispen. Verder ben ik
ongeveer 1 1/2 uur per dag kwijt met de zorg voor een stel kippen die door
de voormalige eigenaar op straat zijn gegooid en zich hebben vermeerderd.
Van de 120 die ik vorig jaar had heb ik er zo'n 40 inmiddels kunnen
plaatsen. Ook nu ben ik weer bezig met handtam maken en kan ik er van de
week weer een stel kwijt.
Wat nog meer? Motorhuis Safe, waar ik mijn motor had gekocht, was failliet
gegaan. Gelukkig was het koopcontract niet rond en dus ga ik maar bij een
ander een motor bestellen. Safe opent weer dit weekend maar ik vertrouw het
niet zo meer.
Lichamelijk kwakkelen we er nog lustig op los ;-))) Eindelijk zijn de
littekens van de operatie aan mijn hoofd dicht. Maar enige weken geleden ben
ik gigantisch door mijn rug gegaan waardoor lopen soms een beetje moeilijk
is. Daarbij heb ik een chronische bijholte ontsteking met koorts. Mijn
huisarts raadde me aan te stoppen met roken :-))))) De grapjas :-)))))
Nou,......nee, nu even niet :-))))
Verder heb ik een verwijskaart voor ortho-manuele therapie in Den Haag, voor
Mensendieck en moet ik begin april naar Prof. Koetsier voor onderzoek en een
psycho-neurologische test in het kader van afhandeling met de tegenpartij.
Ondanks wat akkefietjes voel ik me dus goed! Van de week toen het zo zonnig
was en de vogels al heel vroeg de ochtend begroetten met hun gezang voelde
ik me zelfs blij. Ik kon wel jubelen de hele dag :-)))) En ja, ik sta nu
echt sinds een week of 2,3 op met zin om de dag te beginnen. Eigenlijk heb
ik maar 1 probleem en dat is een luxe probleem; ik wil nog zoveel doen en de
dag is tekort :-)))))
Ik ben even wat rustiger op de lijsten maar dat heeft te maken met de dingen
die ik doe. Al met al ben ik met studeren, hobby en die kippen toch bijna 6
uur bezig en dan heb ik nog mijn huishouden, boodschappen en regeldingen.
Maar ik probeer wel te blijven reageren op dipmails en ook in het weekend
maak ik wat meer tijd. Hopelijk begrijpen jullie dit.
Nu, het is weer een heel verhaal geworden. Ik schrijf niet zo veel over
mezelf maar als ik schrijf is het gelijk een gigamail :-)))). Ik wilde
jullie nog laten weten dat ik jullie geweldige mensen vind en nog steeds erg
blij en dankbaar ben voor alle steun die me is geboden. En jullie steun
heeft dus duidelijk effect gehad! Ik voel me weer veel beter, onderneem
dingen en doe leuke dingen. Ik ben blij, ondanks de beperkingen en sommige
dingen om me heen. Ik voel me echt goed; een 8 op de stemmingsbarometer!
Mede dankzij jullie.......
Heel veel liefs en warme groeten,
Astrid